Shigatse

Hoi iedereen!
Ik schrijf dit berichtje vanuit een rokerig Tibetaans internetcafe in Shigatse (Een dorp dat de waarbenjij.nu-kaart niet eens kent).
Tibet is fantastisch. Het mooiste land wat ik ooit heb gezien, en het koudste. Ik ben eerst een paar dagen in Lhasa geweest. Lhasa is echt een hele mooie stad. De tibetanen zijn ook zo ontzettend mooi en vriendelijk vergeleken met die chinezen! Het hele Tibet-China conflict is wel echt te voelen in de straten van Lhasa. Zo lopen er overal chineze soldaten rond, waar de tibetanen met een grote bange boog omheen lopen. Ook mag je als tibetaan bijvoorbeeld geen foto's, boeken of dvds van of over de dalai lama hebben, anders dan ga je de gevangenis in. Ook zijn popliedjes over Tibet streng verboden.
Maar alsnog blijft Lhasa prachtig. De straten zijn vol met kraampjes vol gebedskralen, boeddha beeldjes en beschilderde Yakschedels. En op bijna iedere hoek van de straat is er een verbrandplek om offers voor de goden in te verbranden. De meeste mensen lopen hier nog steeds rond in traditionele tibetaanse kleding en sieraden, wat ook echt supermooi is om te zien!
Wat wel een gek gezicht is, is dat heel veel mensen hier dokterskapjes (je weet wel, van die kapjes die dokters hebben voor hun mond) dragen. Dit is zodat hun gezicht nog een beetje warm blijft in deze kou, en het is bescherming tegen de zon.
Ook zijn de tempels hier echt prachtig! Het is zo veel meer levendig dan een kerk! Iedereen gelooft hier zo verschrikkelijk erg in het Boeddhisme. Vanuit heel tibet komen er mensen en nomaden om een tempel te bezoeken. En de emoties die je bij iemand ziet als ze in een tempel zijn is niet te beschrijven. Zo ontzettend puur en intens. Alsof hun hele leven van dat moment afhangt. Ik denk dat ik als ik in Kathmandu ben wat boeken over het boeddhisme ga kopen, want het is wel echt een heel interressant geloof en ik wil wel meer te weten komen over de plaatsen (met bijbehorende verhalen) die ik heb bezocht.
Het is ook heel gek om te zien dat mensen hier zo naar me staren. Ze zijn op sommige plekken ook totaal geen toeristen gewend. Toen ik vandaag bijvoorbeeld een foto van een vrouw maakte en vervolgens de foto op het beeldscherm liet zien barstte ze in lachen uit en moest ik vervolgens haar hele familie fotograferen en daarna werd het hele dorp opgetrommeld. Het is zo'n gek idee dat dit dan (in 2011) de eerste keer is dat ze in aanraking zijn met een digitale camera! Het was heel gek, maar ook verschikkelijk leuk en grappig.

Nu ben ik in Shigatse, en morgen ga ik met de groep naar de mt Everest.
Oja, dat was ik vergeten te vertellen, een paar dagen geleden is een iemand van de groep (de duitse jongen) weggegaan. Hij kon de hoofdpijn van de hoogte niet meer aan en is om 6 uur sochtends (zonder dag te zeggen) in een taxi gestapt naar het vliegveld. Nu zijn we dus nog maar met zijn 6en! Ik ben wel heel erg blij dat ik bijna helemaal geen last heb van hoogteziekte. (al met al heb ik 1 uurtje een beetje last gehad van hoofdpijn, maar dat telt niet mee.) Ik drink veel water, en ik ben de enige van de groep die geen pillen tegen hoogteziekte neemt. (als ik last krijg ga ik ze wel nemen hoor!) Maar ik moet niet te vroeg juichen, want het hoogste punt (5400 m hoog) heb ik nog niet bereikt.

Ik ga proberen om vanaf hier foto's up te loaden, maar ik weet niet of het gaat lukken!
Kus en knuffels uit Tibet!!